Аватар автора Вікторыя Булатая

Блог автора: Вікторыя Булатая

Вікторыя Булатая

wiktoriarumianek@gmail.com


Социальный бизнес не для всех? Реабилитолог не может найти бассейн для восстановления особенных детей

«Зайцы, вы уже пришли?» – так встречает Светлана «своих детей» на занятиях в клубе «Aquahappy». Пять лет назад Светлана Обыскалова взяла кредит и осуществила мечту – и сейчас помогает детям с особенностями развития. Она сняла помещение, купила маленький бассейн и стала заниматься гидрореабилитацией детей с широким спектром заболеваний. Журналисты ведущих… Подробнее »»

«Такого мы не ожидали». Почему минчанке не вернули деньги за подгузники для умершего отца-инвалида

«Ваш отец умер, поэтому возмещать затраты на подгузники мы не в праве». С такой формулировкой столкнулась Ольга Алексеенко, когда сообщила в Управление социальной защиты Администрации Фрунзенского района Минска о смерти своего отца Николая, инвалида 1-й группы. Родственники такого поворота событий не ожидали, поэтому обратились в газету «Вместе!» для выяснения обстоятельств. Подробнее »»

У мінскім каледжы электронікі навучаюцца і невідушчыя

«У нас у каледжы людзі не ведаюць слова інвалід, у нас усе роўныя», – сказаў дырэктар Мінскага дзяржаўнага каледжа электронікі Георгій Козел на прэзентацыі гукавых інфарматараў, усталяваных на тэрыторыі ўсяго будынка. За апошнія шаснаццаць гадоў каледж выпусціў каля 600 чалавек з інваліднасцю. А зараз будынак каледжа стаў поўнасцю даступным для… Подробнее »»

Адкрыццё выставы карцін людзей з інваліднасцю: «ніткавы рэнесанс» і Мірскі замак на палотнах

У межах дзявятага гарадскога фестываля творчасці людзей з абмежаванымі магчымасцямі «Мастацтва жыць, тварыць мастацтва» ў Мінскай бібліятэцы №7 адкрылася выстава членаў Мінскай гарадской арганізацыі ГА «БелТІ». Ірына Дудка, намесніца старшыні камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Мінгарвыканкама, адкрыла выставу: «Не магу сказаць, што гэта фестываль творчасці людзей з… Подробнее »»

«Пад дахам дома… не свайго». Як выглядае старасць у доме сумеснага пражывання для пажылых і інвалідаў

Часта мы сустракаемся з меркаваннем, што жыць у дамах састарэлых – сорамна. Дзецям сорамна аддаваць туды сваіх бацькоў. Пажылым – сорамна прызнаваць, што яны аказаліся ў такім становішчы. Трапіўшы ў дом сумеснага пражывання для пажылых і інвалідаў у вёсцы Ганчары, што недалёка ад Ляхавічаў, я зразумела, што такія развагі досыць… Подробнее »»

Адабраць нельга пакінуць. Маці пазбаўляюць бацькоўскіх правоў праз захворванне і рэлігійныя погляды

Што можа адбыцца тады, калі раптам твая мама не змагла прыняць цябе з тваімі асаблівасцямі і слабасцямі? Аказваецца, не толькі канфлікты і сваркі… Калі Кацярыне было 33 гады, Суд Мінскага раёна вынес вырак: яе дачку, 8-гадовую Насцю Мацвееву перадаць біялагічнаму бацьку, які фактычна не бачыў і не гадаваў яе. Аргументаў… Подробнее »»

«Не толькі словам, але і справай». Невідушчыя абследавалі даступнае асяроддзе Мінска

Кожны раз, калі я трапляю на чарговую прэзентацыю прылады ў БелТІЗ, то заўжды натхняюся. За апошнія гады БелТІЗ і Цэнтр паспяховага чалавека зрабілі шмат для таго, каб невідушчыя людзі змаглі выйсці са сваіх дамоў у горад без вялікіх бар’ераў. Гэтым разам па досвед у сталіцу прыехалі прадстаўнікі Гомельскай абласной арганізацыі… Подробнее »»

Ці можна чалавеку з інваліднасцю адпачыць у Калінінградзе? Высвятляем

Падчас свайго летняга адпачынку я паехала да сваякоў у Калінінградскую вобласць Расіі. Скажу шчыра: пісаць пра вандроўку я не збіралася. Але калі пагуляла па Калінінградзе некалькі гадзін, то вырашыла, што абавязкова напішу пра тамтэйшы безбар’ерны асяродак. Яго не трэба вышукваць пад колішнімі нямецкімі дамамі. Пасля прыезду ў горад становіцца зразумела,… Подробнее »»

Плаціць ці не плаціць за догляд? Нерухомыя інваліды восемь гадоў не могуць знайсці сядзелку

Локцікі – сям’я са Столінскага раёна, дзе і муж Браніслаў, і жонка Анастасія – нерухомыя інваліды першай групы, якім патрэбны пастаянны догляд. Але стала забяспечыць гэты догляд не атрымліваецца. На старонках газеты мы не раз уздымалі праблему догляду за ляжачымі інвалідамі, у тым ліку прыводзіўшы прыклад Локцікаў. Але калі чарговы… Подробнее »»

Параненасць ёсць у кожным

Сядзім ў манастырскай трапезнай. Я распавядаю, як упершыню ночыла тут. І патрапіла ў адзін пакой з бабуляй. Яна ўвесь час плакала, жалілася мне, што прыехала ў манастыр, каб пажыць і аднавіцца пасля смерці сваёй…коткі! З аднаго боку смешна, з іншага – жахліва, бо разумееш усе маштабы адзіноты. Насупраць нас села… Подробнее »»