Вершы аўтараў з інваліднасцю пра хуткаплыннасць жыцця і родную зямлю: «Беларусь, будзь заўжды незалежнай»

У гэтым выпуску «Паэтычнага куфэрка» мы з вамі пабываем у краіне самых простых і зразумелых жыццёвых падзей, якія знайшлі водгук у чулых сэрцах паэтаў з інваліднасцю, – гэта любоў да Радзімы, адносіны ў сям’і, пачуцці і перажыванні да процілеглага пола, яднанне з прыродай… Кастусь Кірэенка некалі пісаў:

І чэрвень на зямлі адкрасаваў.
І заўтра ліпень – ясны, працавіты.
У копы ляжа буйная трава,
Ранеты выспеюць, пальецца жыта…

І ў вашых вершах, сябры, адчуваецца гэтая змена – месяцаў года, вехаў жыцця, мінулага і будучыні. Ва ўсіх яна свая, тым цікавей пра гэта чытаць і адчуваць, што хвалюе кожнага сёння.

Ольга Кривоносова. Орша

Здесь и сейчас

Здесь и сейчас живу я с вами рядом –
Семья, друзья, любимая родня.
Когда уйду, потом всех слов не надо.
Сейчас люблю, хочу, чтоб и меня

Любили вы, ведь без любви на свете
Нам не прожить ни часа и ни дня.
В любви я признаюсь вам, внуки, дети,
Родня, друзья, – вы просто жизнь моя.

Здесь и сейчас у светлых чувств во власти
Дарю душевных слов своих букет.
И наивысшим наполняюсь счастьем,
Что этот день теплом любви согрет.

Бывают такие минуты…

Бывают такие минуты –
Вдруг слезы польются рекой.
Подумаешь: нужен кому ты,
Нарушишь вдруг чей-то покой…

Отвлечься никак не выходит.
А слезы – как ливень – из глаз.
Покоя душа не находит:

Поплакать ей надо тотчас.

Но вспомни: бывает, что ливень
Прольется, грязь смоет, потом
Все станет вдруг чище, красивей.
Вот так же и в сердце моем.

Умывшись слезой безутешной,
На волю всю выплесну боль.
И снова поверю, конечно,
И в жизнь, и в друзей, и в любовь.

Алена Шех. Минск

Не ломай ты сирень на заре

Не ломай ты сирень на заре
Не тревожь мою рваную душу.
Мне милее мечтать в тишине:
Я безмолвный покой не нарушу.

Пусть красуется куст на горе,
По утрам любоваться им стану:
Когда зорька на ранней поре,
Я глядеть на него не устану.

Пусть колышет его ветерок,
Его нежные гроздья ласкает.
Может быть, ты поймешь, дурачок:
О тебе я тихонько вздыхаю…

Мікола Панасюк. Брэст

Усе дарогі – да слова

Слова светлае – вясна,
Яму пашана і паклон.
Слова страшнае – вайна,
Яшчэ страшней для ўсіх – палон.

Ды вабіць нас палон дубраў
І зычны звон сяброўскіх слоў.
Плыве вясна ў бяздонне траў
Пад дружным клёкатам буслоў.

І след апошні там вайна
Губляе ў чырвані зары.
Гараць улетку да відна
Купалля мірныя кастры.

Будзем кут родны шанаваць
Пад мірным вогнішчам кастроў,
Купаллем вёску абуджаць,
Песняй, талентам майстроў.

Ольга Чубарева. Минск

Дороги

Переосмыслив дни и годы,
Приходишь к истине порой
И в ценности любой погоды
Даешь ответ себе самой.

Мелькают дни, мелькают годы,
И, задержав момент,
То радуешься, то молчишь,
То вдруг грустишь.

А жизнь идет,
А жизнь летит,
И на ухабистых дорогах
Ты вдруг увидишь тот причал,
Который будет как привал.

Нина Лазаренко. Чериков

Поэзия души

Поэзия души
Прозрачна и чиста,
Прекрасна, чувствами полна,
Сердца и души зажигает,
И рифмы в строки
Быстро набегают.
Она живет во все века.
Красива, трепетна и глубока.
В ней столько нежности,
Любви, творенья!
Она, как воздух, просвещает разум
И дарит наслажденье.

Письмо с фронта

Парнем он был отважным и смелым,
Юным ушел на фронт воевать,
Чтобы Родину нашу
От врагов защищать!
Со слезами мать его провожала,
Не смогла остановить
И долго-долго вслед смотрела,
В молитве просила:
«Только, сыночек, живой вернись!»
А бои шли кровавые,
Снаряды взрывались вокруг,

Самолеты бомбы бросали,
Все в ад превращалось вдруг.
Наши бойцы отважно сражались,
Много их полегло в неравном бою,
Себя не щадили, врага побеждали,
Защищая родную страну.
А когда была передышка,
Сын матери весточку слал:
«Мама, мы бьем фашиста,
О тебе я в боях вспоминал.
Твой образ, родные глаза
Меня не раз спасали
От пуль и огня.
До свидания, мама!
С победой к тебе я вернусь!
К тебе непременно
Всем сердцем прижмусь!»

Капитолина Петровская. Островец

Наедине с природой

Вчера трудилась в огороде,
С ветром воевала.
Теплый он и не злой вроде,
Но работать не давал.

Тихо ветру говорила:
«Помоги мне справиться с задачей».
И не так сильно шалил он,
Пожелал мне удачи.

К обеду кончила работу,
Домой уже уйти хотела,
Но почему-то на болоте
Верба сильно заскрипела.

Верба плакала, стонала,
Ее плач грусть наводил.
Она, наверное, вспоминала
Того, кто ее посадил.

Того, кто посадил, уж нету,
Оставили его в покое.
Я ветер призову к ответу,
Чтоб вербу он не беспокоил.

Галіна Крупянкова. Мінск

Радзіма

Сонейка яснае свеціць,
Клінам па небе ляцяць журавы.
Курлычуць, што доўга яны сумавалі
У далёкай краіне па роднай зямлі.

Край беларускі, куточак Радзімы,
Мілы ты сэрцу майму.
Я еду знаёмай дарогай
На родную Магілёўшчыну.

Люблю я глядзець на пралескі,
Якія абапал дарогі растуць,
І яблыні ў белым убранні
У кожным садочку цвітуць.

Глядзець на прасторы лугоў і палёў,
Праязджаць міма вёсак і гарадоў,
Любавацца Бярэзінай, Днепрам і Басяй,
Маленькай сваёй Касіной.

Дыхаць паветрам Радзімы,
Сустрэць тут сваіх землякоў,
Зайсці ў госці, слухаць іх гаворку,
Адчуць іх цяпло і любоў.

Наведаць могілкі бацькоў, сваякоў,
Прыбраць, запаліць на іх свечкі.
Расказаць пра сваё жыццё,
Развітацца і потым збірацца дамоў.

Тамара Лазнюха. Пінск

Вольнай дзяржаве

Беларусь, будзь заўжды незалежнай,
З кожным днём станавіся мацней,
Каб зайздросціць краінам замежным
Шчасцю нашаму больш, чым раней.

Ёсць усім нам чым ганарыцца:
Шмат лясоў, і азёраў, і рэк,
І празрыстай крынічнай вадзіцы,
Ад якой здаравей чалавек.

Дзе ж так водар чаромхі і бэзу
Зачароўвае ранняй вясной?
Хай варожыя галаварэзы
Прыгажосць не парушаць вайной.

Мінск цудоўна, як волат той, вырас.
Дык давайце змагацца дружней,
Пераможам і каронавірус,
Зажывём як мага замажней.

І ніякай бядзе ці хваробе
Не скарыць тваіх мужных людзей.
Роднай мовы вышэйшая проба
Іх дарогамі праўды вядзе.

Не сагнуць дабрыню, працавітасць,
Не закрэсліць любоў да жыцця.
Гэта сцвердзяць з душою адкрытай
І дарослы, і нават дзіця.

Будзь заўжды маладой і прыгожай,
Як дзяўчына, што кроў з малаком.
І ніхто і ніколі не зможа
Пагразіць на цябе кулаком.

Ты з’яўляешся сэрцам Еўропы,
Адпаведна таму і жыві,
Слаўся працай свайго хлебароба,
На дажынкі ў госці заві.

Хай жа сонца з блакітнага неба
Грэе нашай Айчыны прастор,
Каб заўсёды быў хлеб і да хлеба,
Гукі песень ляцелі да зор.

Заставайся навек незалежнай,
Беларусь пад бусліным крылом,
Каб зайздросціць краінам замежным
Хлебасоллю за шчодрым сталом!

Вядучая рубрыкі Ніна Казленя