«Ён напісаў, што ведае ўсё пра мяне». Гісторыя кахання ветэрынара Дар’і Памазавай і яе хлопца ў інваліднай калясцы

Яна прыехала на Бярэзіншчыну па размеркаванні – малады ветэрынар з Віцебшчыны. Тут яна сустрэла каханне, якое пачалося з незвычайнага паведамлення ў сацсетках, і цяпер разам з хлопцам змагаецца за яго здароўе, верыць у лепшае і будуе агульную будучыню. Гісторыя Дар’і Памазавай – пра тое, як выпрабаванні не ламаюць, а робяць мацнейшымі.

З Віцебшчыны на Бярэзіншчыну

Дар’я Памазава скончыла аграрны каледж Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны ў вёсцы Лужасна па спецыяльнасці «Фельчар ветэрынарнай медыцыны». Яшчэ ў школе яна ведала, што хоча дапамагаць жывёлам.

«Мне з дзяцінства хацелася пастаянна дапамагаць сябрам нашым меншым. Я іх больш любіла, напэўна, чым людзей. Таму, калі трэба было вызначацца, я выбрала ветэрынарыю», – расказвае Дар’я.

Пасля заканчэння каледжа дзяўчына атрымала размеркаванне ў СУП «АграМАЗ» Бярэзінскага раёна. Цяпер працуе ветэрынарным фельчарам на малочнатаварнай ферме «Васілеўшчына», дзе каля дзвюх з паловай тысяч жывёл. Яе дзень пачынаецца з агляду, а потым лячэнне, вакцынацыі, дапамога пры родах. Праца цяжкая, але Дар’я кажа, што адчувае сябе тут карыснай.

«Я ведаю, дзе вы жывяце і кім працуеце»

І менавіта тут, на Бярэзіншчыне, яна сустрэла сваё каханне. Але знаёмства было незвычайным.

«Мне напісаў у сацсетках малады чалавек і сказаў вельмі інтрыгуючую рэч: «Я ведаю, дзе вы жывяце, на якой маршрутцы ездзіце на працу, у колькі раніцы выходзіце, дзе працуеце і кім». Я насцярожылася. Тут я была ўсяго тыдні тры», – успамінае Дар’я.

Яна спытала, адкуль ён гэта ведае. Хлопец адказаў, што лепш патлумачыць пры асабістай сустрэчы – і запрасіў на гарбату. Дар’я, хоць і было трохі страшна, узяла з сабой сяброўку. Аляксандр прыехаў з сябрам. Так яны і пазнаёміліся.

Праз дзень ён зноў напісаў, патэлефанаваў. Яны пачалі сустракацца. Праз некаторы час Аляксандр прапанаваў Дар’і стаць яго дзяўчынай. Дар’я згадзілася.

«Ён чалавечны і вельмі добры»

Наша гераіня кажа, што яе прыцягнула ў Аляксандры чалавечнасць. «Ён дастаткова сумленны, пазітыўна ставіцца да жывёл. Гэта важна для мяне з маёй прафесіяй. І проста вельмі добры», – расказвае дзяўчына.

Яе бацькам Аляксандр адразу спадабаўся. Яна прывезла свайго хлопца знаёміцца ў Віцебск, калі ён узяў выходныя. «Нават нягледзячы на цяперашнюю сітуацыю, мае бацькі яго вельмі любяць, заўсёды чакаюць у госці, самі прыязджаюць сюды», – кажа Дар’я. З бацькамі каханага ў яе таксама цудоўныя адносіны. Больш таго, яго маці працуе галоўным бухгалтарам у тым жа «АграМАЗе».

Выпрабаванне, якое змяніла ўсё

24 студзеня 2026 года здарылася тое, што перакрэсліла планы закаханых. Пара ехала дадому позна ўвечары. За тры кіламетры да дома, з боку, дзе сядзела Дар’я, па ходзе руху машыны выскачыў лось.

«Мой малады чалавек рэзка па тармазах. Гэта было літаральна ў адзін крок ад нас, таму сутыкнення пазбегнуць не ўдалося. Я нічога не зразумела – гэта была секунда. А калі ўсвядоміла, што адбылося, пачала звяртацца да яго. Саша не адказваў некалькі хвілін», – успамінае Дар’я.

Яна патэлефанавала ў хуткую. Людзі, якія спыніліся побач, дапамаглі. Аляксандр прыйшоў у сябе і сказаў: «Я адчуваю ўсё, акрамя ног. Рукі таксама – кісці і палова рук адняліся».

Прыехала МЧС. Дасталі яго акуратна. Былі зламаны шыйныя пазванкі. Яго прааперавалі ў тую ж ноч. Тры пазванкі зламаны, адзін імплант, тытанавыя пласціны. Дар’я адкараскалася ўдарам левай кісці і мноствам драпін.

Верыць і чакаць

Аляксандру 24 гады. Зараз ён праходзіць рэабілітацыю. Накіраванні ў рэабілітацыйны цэнтр дае паліклініка, яны бясплатныя. Дар’я падтрымлівае каханага кожны дзень.

«Мы займаемся ЛФК дома: размінаем ногі, рукі, прэс, спіну. Гэта важна, каб цела не закасцянела», – тлумачыць Даша.

Яе медыцынская адукацыя дапамагае правільна выконваць працэдуры. Маладыя людзі разам глядзяць фільмы, заказваюць піцу, слухаюць музыку, выязджаюць на вуліцу, калі ёсць магчымасць. Сёстры Аляксандра возяць яго ў рэабілітацыйны цэнтр на машыне.

«Жыццё падкідвае сюрпрызы, часам непрадбачаныя, складаныя. Але я веру, што гэта для чагосьці, каб мы зразумелі, асэнсавалі і пачалі шанаваць», – дзеліцца Дар’я.

Планы на будучыню

Нягледзячы на цяжкасці, Дар’я плануе паступаць у Віцебскую акадэмію завочна. Яна разумее: без практыкі тэорыя пустая. Аляксандр, калі адновіцца, плануе вярнуцца ў «Гаргаз», дзе працаваў слесарам.

«Я ні разу не пашкадавала, што звязала жыццё з вёскай. Адчуваю сябе тут карыснай. Гэта галоўнае», – кажа суразмоўніца.

Гісторыя закаханых Дар’і і Аляксандра – пра тое, што нават у самыя цяжкія часы можна знайсці падставу для шчасця, падтрымку і сілу рухацца наперад. І калі ёсць чалавек, які верыць у цябе, усё абавязкова будзе добра!

Тэкст: Надзея Зуева
Фота з асабістага архіва Дар’і і Аляксандра

Новости из жизни белорусов с инвалидностью в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь!