«Я ўбачыла яе ў базе і зразумела: гэта наша дзяўчынка». Таццяна Стэфановіч са Смалявічаў удачарыла дзіця з інваліднасцю

Яна вырасла з думкай, што калі-небудзь падарыць сям’ю дзіцяці, у якога яе няма. І калі лёс распарадзіўся так, што трэцім нарадзіўся хлопчык, а не дзяўчынка, Таццяна вырашыла, што прыйшоў час. Так у яе жыцці з’явілася пяцігадовая Саша – дзяўчынка з парокам сэрца, якая перажыла некалькі пераходаў паміж установамі і марыла пра брацікаў. Гісторыя Таццяны Стэфановіч – пра страх, трываласць і веру ў тое, што любоў ацаляе.

Ад мары да дзеяння

Таццяна Дзмітрыеўна – маці траіх сыноў. Калі яна зацяжарыла трэцім, спадзявалася на дзяўчынку. Але нарадзіўся Мацвей. І тады жанчына ўспомніла сваю старую мару – узяць дзіця з дому дзіцяці. «Я яшчэ ў маладосці думала: калі будзе магчымасць, калі будзе каханне і дастатак, я забяру дзіця».

Яна прайшла школу прыёмных бацькоў, сабрала дакументы, прайшла медыцынскую камісію. І вось у нядзелю, за два дні да паездкі ў Мінск станавіцца на чаргу, яна зайшла ў базу звестак дзяцей. «Убачыла фота дзяўчынкі – і адразу зразумела: гэта яна. Яна наша». Жанчына патэлефанавала ў апеку і даведалася, што фота дзіцяці яшчэ ніхто не глядзеў. «Мне далі накірунак. Я не верыла, што так хутка».

Страх і першая сустрэча

Дзяўчынка жыла ў доме сямейнага тыпу ў Светлагорскім раёне. Ёй было 5 гадоў. Малая мела захворванне сэрца. «Я ведала пра дыягназ, але без падрабязнасцяў. Было страшна. Я ніколі не сутыкалася з дзецьмі з інваліднасцю», – прызнаецца Таццяна.

Першая сустрэча адбылася праз ты­дзень. Дзяўчынка спачатку была насцярожанай, не разумела, што адбываецца. Але ўжо праз некалькі дзён па відэасувязі пачала называць Таццяну мамай. «Мы размаўлялі кожны дзень, каб яна ведала: мы не знікнем, мы прыйдзем, бо дзеці баяцца, што іх пакінуць».

Першыя месяцы: пераадоленне

Калі Саша трапіла дадому, Таццяна сутыкнулася з рэчамі, да якіх не была гатовая. «Яна не ўмела карыстацца ві­­дэльцам, не хацела хадзіць, вырывалася на вуліцы. Прыйшлося вучыць усё з самага пачатку. Гэта быў шок».

Акрамя таго, у дзяўчынкі быў складаны характар. Яна правярала межы, адмаўлялася слухацца, спрабавала зразумець, хто галоўны ў доме. Таццяне прыйшлося настойваць на сваім. «Я зразумела: калі я зараз не пакажу, хто тут гаспадыня, потым будзе яшчэ складаней. Я не здавалася, хаця было цяжка да слёз».

Маленькія перамогі

Цяпер Саша жыве ў сям’і ўжо больш за паўгода. Яна ўжывае лекі, ходзіць у садок, пачынае рыхтавацца да школы. «Спявае гімн Беларусі. Хоча быць як усе. Характар у яе баявы. Дачушка вельмі хацела брацікаў, не сясцёр. І атрымала адразу трох. Дзеці ўжо прызвычаіліся, нягледзячы на шум і спрэчкі» (смяецца). Найбольш цяжкім, кажа Таццяна, было зразумець, што кожнае дзіця – рознае. «Нельга чакаць ад прыёмнага дзіцяці таго, што вы бачылі ў сваіх. І трэба быць гатовым да любых сюрпрызаў – нават самых простых бытавых рэчаў, якія вы лічылі само сабой зразумелымі».

Парада тым, хто думае ўдачарыць

«Самае цяжкае – гэта зразумець, што ўсё будзе па-іншаму, чым вы чакалі. І прыняць гэта. Лёгка не будзе. Але калі вы вырашылі – ідзіце да канца. Трывайце, нават калі здаецца, што сілы скончыліся. Бо ў канцы шляху вас чакае шчасце, калі дзіця пачынае вам давяраць, усміхацца, называць мамай». Яна дадае: «Я не ведала ці спраўлюся. Але гэтага вельмі хацела. І калі ёсць жаданне, з’яўляюцца і сілы».

Сёння Саша – частка вялікай сям’і. Яна любіць сваіх братоў, ходзіць у садок, п’е лекі без капрызаў. «Яна прывыкла і ведае, што гэта яе дом, яе мама, яе сям’я. А гэта галоўнае».

Тэкст: Надзея Зуева
Фота з сямейнага архіва гераіні

Новости из жизни белорусов с инвалидностью в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь!