«Там нараджаецца слова “каханне”…»

Сябры, сёння прапаную вам верш Алеся Дуброўскага, на які паэта натхніла казка Ханса Крысціяна Андэрсена «Снежная каралева»:

Вось i знайшоў ты свой прытул,

дзіўны палац, ільдзяную залу,

дзе каралева пад ветру гул

свет падарыць табе абяцала.

 

Тут ты – каханак самой Зімы

і гаспадар у яе палатах…

Толькі чамусьці забыў пра сны,

толькі чамусьці на вокнах краты.

 

Толькі ты бачыш праз ззянне льдзін:

штосьці не так i не ўсё так добра.

Зноўку ты ў гэтай пустэчы адзін,

побач – сумненне, бы злая кобра.

 

I рассыпаецца зноў i зноў

люстра аскепкаў дажджом, каб сведчыць:

дзе памірае слова «любоў»,

там не народзіцца слова «вечнасць».

 

I разумееш між першым дня

мігам i мігам апошнім рання:

дзе памірае слова «хлусня»,

там нараджаецца слова «каханне».

Мiкола ПАНАСЮК

 

(Брэст)

 

Свая ў неба вышыня

 

Нямала ў лесе вузкiх сцежак,

Напрамкаў розных для хады,

Адны з iх нечым госця цешаць,

Прыгодны нават для язды.

 

Сюды спяшаю пехатою,

А нехта едзе на канi.

Няма тут скукi ды застою.

Маўклiвай летняй цiшынi.

 

Спяваюць птушкi да змяркання,

Гамоняць дрэвы з вецярком.

А ля хаты ў лесе крайняй

Гамоняць школьнiкi з буслом.

 

Нямала ў лесе сцежак розных.

Свая у кожнай даўжыня,

Свае дубы тут i бярозы,

Свая з буслом у неба вышыня.

Валянціна БАКУН

(аг. Моталь Іванаўскага раёна)

 

Прытулак

 

У прытулку свой век

дажываюць

Людзі, цяжкаю доляй абраны,

Па сцяжынках між сосен

гуляюць,

Наталяюцца борам духмяным.

 

Сніцца часта ім родны

куточак,

Па якому душа плача-рвецца…

Гадавалі сыночкаў і дочак,

Іх лічылі найлепшымі ў свеце.

 

Няма часу іх дзецям, дарэчы,

Акружыць бацькоў

ласкай, турботай,

Ім падставіць уласныя плечы,

Прыгарнуць іх да сэрца

з пяшчотай,

 

Папрасіць прабачэння,

вярнуць іх

У сям’ю – ім жа многа

 не трэба:

Каб былі побач дзеці і ўнукі,

Родны ганак ды лустачка хлеба.

 

Слёзы горкія засцяць ім вочы,

Сум глыбокі, пагляд вінаваты,

Сэрца плача,

сказаць дзецям хоча:

«Хаця слоўкам парадуйце тату,

 

Хоць хвілінку знайдзіце

для мамы,

Што з пяшчотай

да сэрца туліла,

Гадавала, не спала начамі,

Шчасця-долі ў Бога маліла…»

 

Чысціня ў прытулку, спакойна,

Тут іх лечаць,

даюць смачна есці.

Ды на сэрцы няма супакою:

Не пяюць птушкі пеўчыя

ў клетцы.

 

Дзеткі-дзеткі, жывіце

вы ў шчасці!

Толькі помніце запаведзь Бога –

Бо бацькі вашы вельмі

няшчасны…

Вас спаткае такая ж дарога.

 

Владимир РУДОВ (Минск)

 

Совет

 

Попросим мы у Господа

прощения

За наши прегрешения.

Мы знаем, что придет

тот час –

Он обязательно простит

всех нас.

 

Мы все обязаны Ему

За Его любовь и доброту.

Каждому Он даст совет,

Чтоб мы увидели свой свет.

 

Не нужно ни над кем глумиться,

Кто не умеет даже и

креститься.

Нужно подсказать ему,

Как преодолеть беду свою.

 

Андрей ВАДЕЦКИЙ (Минск)

 

Прелесть распоряжения

 временем

 

После возвращения из поездки

Все в квартире кажется иным.

В глазах кошки ты уже

не местный.

Чужд на кухне тебе жарки дым.

 

Вещи в комнате как

будто смотрят,

Взгляд свой на тебя скосив.

Говорят: «Ты ж был рая достоин!

Рано ты пришел,

не предупредив».

 

Обстановка неспокойна, давит,

Как на вирусы иммунитет.

Почему ж ты вернулся из рая?

А внятного ответа и нет.

 

Стоило выслушать окружение,

Не садиться в метро да домой.

Ну а лучше просто

с совмещением

Для себя сделать

график простой.

 

И найдешь баланс

ты между раем

И банальной бытовой возней.

Можно все, если хитрости

знаешь,

Как расставить ресурс

временной.

 Іншыя вершы аўтараў чытайце ў друкаванай версіі газеты «Вместе!».

Вядучая рубрыкі Ніна КАЗЛЕНЯ