«Неба сіняе, сіняе, сіняе…»

Сябры, сёння працягваем нізку вашых вершаў. А пачнем з радкоў Наталлі Арсенневай:

Неба сіняе, сіняе, сіняе…

Ані межаў у ім, ані дна.

На зямлі ж прыгажуняй-княгіняю

пазірае мне ў вочы вясна.

Лазнякі срэбным пухам акрыліся,

вецер пыл па-над імі мяце,

тут – пралескі ў раўку затаіліся,

сірацінай фіялка цвіце,

там – жаўцеюць вяночкі вясновыя

красак нейкіх нязнаных яшчэ,

там – ізноў – залатыя, ліловыя…

З іх вясна дываны свае тчэ.

Як тут ціха, ні гулу, ні гоману,

пачынае нат сум засынаць,

ды душою жывою, нястомнаю

чую ўсё ж я, што ўсюды вясна.

I нічога мне ўжо не жадаецца,

ні кахання, ні светлых мінут,

у душы маёй штосьці зрываецца,

што няўзнак адцвітае, а тут –

тут фіялкі цвітуць цёмна-сінія,

сеюць водар салодкі вясны,

што брыдзе прыгажуняй-княгіняю,

рассыпае вясновыя сны.

Раиса ВАСИЛЬЕВА

 

Наталья Кравцова, одна из авторов нашей рубрики, пишет: «На этот раз я посылаю два произведения моей доброй приятельницы Раисы Степановны Васильевой. Этой удивительной женщине исполнилось уже 87 лет. Сейчас они с мужем живут у детей в Подмосковье. Стихотворение «Белая Русь» Раиса Степановна написала в ноябре и прислала мне в подарок по электронной почте. Надеюсь, что эти стихи станут украшением рубрики.

 

Вечная любовь

 

К старости любовь не умирает.

И не надо думать так о ней.

Время ее видоизменяет,

Делает спокойней и мудрей.

 

В юности любовь – потоки света,

Море чувств и океан страстей.

В старости – как солнце в бабье лето,

Обнимает нежностью своей.

 

Больше не искрят прикосновенья,

Поцелуй не обжигает кровь,

Не наступит разума затменье,

Но живет по-прежнему любовь.

 

На исходе силы, меньше прыти,

Сердце жмет, кружится голова,

Все равно любимым говорите,

Говорите о любви слова.

 

К старости любовь не умирает,

А добра и нежности полна,

Согревает старость, украшает,

Если настоящая она.

 

Белая Русь

 

Я люблю цябе, Белая Русь,

Ганаруся красой твайго краю…

У полі лёну блакітны абрус

І жытоў паласа залатая.

 

Над балотам гудуць камары

І раямі, бы у ступе, таўкуцца.

Кожны год да цябе журавы

Прыляцець на гняздоўе імкнуцца,

 

Дзе з-пад кораня вербы старой

Крышталямі крыніца бруіцца.

Побач чырванню вабіць сваёй,

Маніць пахам красуня-суніца.

 

На нізінах імшыстых лясных

Спеюць шызыя гронкі чарніцаў.

Павучок у цянётах сваіх

Закалыхвае мушку-дурніцу.

 

Недзе моўчкі цікуе ў галлі

Балбатуха сарока, зладзюжка.

І павольна па свежай раллі

Шпацыруе цыбатая птушка.

 

Слоў не хопіць ніякіх у мяне

Апісаць усе твае прыгажосці.

Запрашай, Беларусь, да сябе,

Да сяброў-беларусаў у госці.

 

Валянцін ЕМЯЛЬЯНАЎ

(Воранава)

 

Дасылаю вам верш да Дня яднання народаў Беларусі і Расіі, які адзначаецца штогод 2 красавіка. З верша вынікае, што я, рускі па нараджэнні, стаў беларусам па сваёй сутнасці і захапляюся прыгажосцю сваёй другой радзімы. А наша з жонкай «сямейная дзяржава», калі можна так сказаць, трывала існуе ўжо больш чым паўстагоддзя.

 

Беларусь мая

 

Я паеду ізноў на Смаленшчыну летам,

У бацькоўскай старонцы

цішком пастаю,

Над ракою Угрой, дзе сядзелі мы з дзедам,

Я ізноў Беларусь прыгадаю сваю.

 

Прыгадаю стракатых палеткаў абшары,

Васільковых азёраў аерную ціш,

Панаднёманскі бор у смузе, нібы ў мары,

І чароўныя песні аб вечным жыцці.

 

Прыгадаю людзей працавітыя рукі,

Гарады нашы, вёскі ў кіпенні садоў.

Беларускае мовы пяшчотныя гукі

У смаленскай гаворцы пачую ізноў.

 

Ды ўзгадаю вайну, калі дом роднай маці

Я згубіў у віхуры ваенных падзей,

Калі голаў гаротны малога дзіцяці

Беларусь да сваіх прытуліла грудзей.

 

Ды былі пакалечаны грудзі вайною,

На апалены дол з іх струілася кроў…

Быў і я асвянцоны той гаючай крывёю,

Як мільёны маіх беларускіх братоў.

 

Беларусь! Ты другой роднай маці

мне стала,

Палюбіў я лугі твае, пушчы, палі.

Узняла ты мяне, ты мяне ўзгадавала

У адданасці шчырай да мудрай зямлі.

 

І сустрэў тут аднойчы

я шчодрай парою,

Калі водар антонавак поўніць сады,

Беларусачку-ладу з касой залатою.

З ёй звязалі мы лёсы свае назаўжды.

 

Сын наш вырас ужо. Вочы – сінь

паднябесся.

Косы ўнучак – што наш

беларускі лянок…

Хочам мы, каб звінелі іх мірныя песні,

Каб не чулі яны пра вайну і здалёк.

 

На Смаленшчыну ў госці паеду я летам.

У бацькоўскай старонцы,

як сын, пастаю

Над імклівай Угрой, Ісакоўскім апетай,

Ды ізноў Беларусь прыгадаю маю.

Вершы Генадзя Пясчанскага, Раісы Патапенка, Андрэя Вадзецкага, Марыны Крот, Вольгі Крываносавай чытайце у друкаванай версіі газеты “Вместе!”.

Вядучая рубрыкі Ніна КАЗЛЕНЯ