«Чорная паласа заўсёды заканчваецца белай». Гісторыя Веранікі Няхай са Смалявіч, маці трох сыноў, адзін з якіх з поўнай двухбаковай глухатой

Вераніцы Няхай са Смалявіч 39 гадоў. У яе трое сыноў, муж, кватэра, пабудаваная з падтрымкай дзяржавы, і любоў да сваёй прафесіі. А яшчэ – неверагодная жыццеўстойлівасць. Яна не любіць, калі яе называюць «маці-гераіняй», і проста робіць сваю справу: выхоўвае хлопцаў, дапамагае бацькам у вёсцы і верыць, што чорная паласа заўсёды заканчваецца белай.

«Два старэйшыя – мае малайцы, а Жэня – наша асаблівая радасць»

Вераніка Сяргееўна жыве з сям’ёй у горадзе­спадарожніку сталіцы. Яе старэйшаму, Івану, 17. Сярэдні, Арцём, скончыў пяты клас. Хлопчык радуе маму выдатнымі адзнакамі. А самаму малодшаму, Жэні, хутка споўніцца тры гадкі.

– Ванька пасля дзявятага класа пайшоў у каледж у Жодзіна, вучыцца на электрыка. Я падумала: не варта рызыкаваць з адзінаццаццю класамі і ЦТ, а потым яшчэ армія. Хай лепш будзе прафесія, – тлумачыць Вераніка Сяргееўна. – Арцём пакуль выдатнік, стараецца. А Жэня наш асаблівы.

Менавіта Жэня, самы маленькі, прынёс у сям’ю новы вопыт.

– Да дзесяці месяцаў ён развіваўся нармальна, нават пачынаў нешта гаварыць, – распавядае маці. – А потым трапілі ў бальніцу. Занеслі інфекцыю, доўга лячыліся антыбіётыкамі. Ужо пасля выпіскі я заўважыла, што ён не рэагуе на гук. Месяц чакалі, але дыягназ пацвердзіўся – поўная двухбаковая глухата.

Наша гераіня прызнаецца, што плакала па начах.

– Думала: за што малому такое выпрабаванне? Але раніцай прачыналася і разумела, што трэба не плакаць, а шукаць выйсце.

Суразмоўніца расказала, што дапамагае дзяржава. Ёсць выплаты па інваліднасці. Вераніцы Сяргееўне таксама пералічаецца сума за догляд за асаблівым дзіцем.

Дзве аперацыі. І некалькі цудаў

Дзяржава зрабіла адну кахлеарную аперацыю бясплатна.

– У снежні 2024 года Жэні надзелі першы апарат. Гэта было падобна на цуд: ён зноў пачаў чуць.

А летам яны трапілі на інтэгратыў, у санаторый, дзе сустракаліся сем’і з такімі ж дзецьмі, займаліся спецыялісты. І Вераніка вырашылася на аперацыю па другім вуху.

– Звярнуліся па дапамогу. Абвясцілі збор. Людзі адгукнуліся. 95 тысяч рублёў – і вось летась Жэня пачуў і другім вухам дзякуючы апарату. Цяпер ён чуе двума вушкамі. Так, механічна. Так, залежыць ад апаратаў. Але гэта ўсё роўна лепш, чым поўная цішыня.

Ноччу апараты здымаюць.

– Спіць зусім глухі. Часам я нават зайздрошчу: суседзі шумяць, а ён спакойна сабе адпачывае. Жэня ўжо спрабуе гаварыць. Складае па два словы: «мама пасі», «садзік нэ». Аднойчы паказваю на ката, а ён радасна крычыць: «Сабака!»

Вераніка Сяргееўна ўдзячная лагапеду-дэфектолагу ДУА «ЦКРНіР Смалявіцкага раёна» Алесі Дзірко.

– Яна за майго Жэньку стаіць гарой. Заўсёды патэлефануе, пацікавіцца, як справы. Дае шмат парад, – дзякуе суразмоўніца.

Падтрымка мужа, кватэра пад 1 працэнт і вёска на выхадныя

З мужам Аляксандрам жанчына пазнаёмілася на сайце знаёмстваў. І вось ужо 13 гадоў як разам.

– Я адразу сказала: у мяне ёсць сын. Калі я табе патрэбная, то і сын таксама. Ён не спалохаўся. Праз некалькі дзён тэлефануе: «Я ўзяў квіткі на мульцік. У цырк паедзем утрох».

Аляксандр не ўсынаўляў Івана, але стаў яму сапраўдным сябрам.

– Ваня называе яго па імені: Саша, падвязі, Саша, дапамажы. Сын ніколі не чуў ад яго крыку. Муж кажа: «Я хачу, каб ён мне давяраў». Галава сям’і працуе загадчыкам складу на прадпрыемстве. Кіруе аўто, таму ў сям’і па справах, у гурткі развозіць усіх тата.

У 2015-м сям’я пабудавала двухпакаёвую кватэру дзякуючы льготнаму крэдыту.

– Спачатку плацілі пад 5 адсоткаў. А як нарадзіўся Жэня і мы сталі шматдзетнай сям’ёй, крэдыт перагледзелі: 40 гадоў пад 1 працэнт. Раней плацілі 350 рублёў, а цяпер – 40. Гэта велізарная падтрымка.

Зараз сям’я стаіць у чарзе на паляпшэнне жыллёвых умоў. У кватэры чатыры мужчыны і адна жанчына – стала цеснавата.

– Але мы не скардзімся. Выходныя право­дзім у бацькоў у вёсцы. Там свая гаспадарка, трэба дапамагаць. Ды і дзецям раздолле: горкі, басейн, ёсць рэчка, лес.

«Мяняць не люблю, я за сямейныя каштоўнасці»

Вераніка Сяргееўна родам з вёскі Кляннік Смалявіцкага раёна. Пасля дзявятага класа маці параіла паступаць на эканаміста. Цяпер у яе дыплом эканаміста-мэнэджэра. У райвыканкаме працуе 20 гадоў.

– Вось трэці раз з дэкрэта выходжу. Прапаноў перайсці ў Мінск было шмат. Але навошта? Калектыў ведаю, адпрошвацца лёгка, да дома 10 хвілін. Не магу сказаць, што ганяюся за вялікімі грашыма. Мне важней быць побач з дзецьмі.

Хутка шматдзетнай маці выходзіць на працу пасля дэкрэта – таму крышку хвалюецца.

– Два тыдні засталося. Раней сядзела дома, усё паспявала. А цяпер прыйдзецца да паловы шостага працаваць. Калі ўсё паспяваць буду? Але кажуць: чым менш мама перажывае, тым больш самастойнае дзіця. Вось патрэніруюся (смяецца).

Веру, што чорная паласа скончылася

Вераніка Няхай прызнаецца: год пасля дыягназу ёй нават у госці не хацелася хадзіць. Але цяпер яна глядзіць у будучыню з упэўненасцю.

– Я вырашыла: нельга гаснуць. У майго дзіцяці адбываюцца маленькія перамогі – і гэта натхняе. Веру, што цяпер пачынаецца белая паласа.

Гераіня раіць іншым мамам, якія сутыкаюцца з цяжкасцямі, не падаць духам.

– Бярыце сябе ў рукі. Шукайце дапамогі. Не хавайцеся. Верце ў дзяцей. І тады абавязкова знойдзецца той, хто падасць руку.

Тэкст: Надзея Зуева
Фота з сямейнага архіва гераіні

Новости из жизни белорусов с инвалидностью в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь!